cudactwo


cudactwo
cudactwo {{/stl_13}}{{stl_8}}rz. n I, Mc. cudactwowie {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'charakterystyczna cecha kogoś lub czegoś (np. zachowania, wyglądu) polegająca na przesadnej oryginalności, niezwykłości, udziwnieniu; często wzbudzająca śmiech i politowanie; dziwactwo, ekscentryczność, śmieszność': {{/stl_7}}{{stl_10}}Cudactwo upodobań. Cudactwo ubioru. Przyzwyczaić się do czyichś cudactw. Drażniące cudactwo w zachowaniu. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'coś bardzo dziwnego, przesadnie oryginalnego, niezwykłego; dziwoląg, dziwactwo': {{/stl_7}}{{stl_10}}Ależ cudactwo! Kto to widział nosić takie cudactwo na głowie. Nie wiadomo, do czego to cudactwo ma być podobne. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • cudactwo — n III, Ms. cudactwowie; lm D. cudactwoactw «dziwactwo, śmieszność» Cudactwo przyzwyczajeń. Cudactwo kostiumów …   Słownik języka polskiego